Generic filters

Levend verlies betekent voor mij intense eenzaamheid, verlorenheid en er altijd nieuwsgierig naar blijven.

Als gevolg van ernstige traumatisering in mijn kinder- en jeugdjaren, heb ik de neiging om mezelf te isoleren als ik het moeilijk heb. Ik probeer uit alle macht verbinding aan te gaan met anderen, maar dat lijkt soms een onmogelijke opgave. Ik ben bang dat ik anderen onrecht aandoe door uiting te geven aan mijn gevoelens en behoeften; met alle gelaagdheid die ik in mij heb. Vooral in mijn gezin. De lading die ik in mij draag als gevolg van trauma, kan bepalend zijn en hangt op momenten als een verstikkende deken om ons heen.

Levend verlies betekent voor mij intense eenzaamheid, verlorenheid. Hoe hard ik ook werk voor verbinding; het voelt alsof het nooit genoeg zal zijn. Omdat er bij de ander de onmogelijkheid bestaat om mij te zien voor wie ik werkelijk ben; hoe hard ik dat ook probeer. Ik probeer steeds opnieuw de weg naar verbinding te vinden, terwijl wat achter mijn reacties schuilgaat vaak onzichtbaar blijft. Daardoor verdwaal ik steeds weer. Het lijkt alsof ik de enige mens ben op aarde die niet in staat is om een stevige, voortdurende verbinding aan te gaan. En dat terwijl verbinding moet komen vanuit twee kanten en je altijd alleen staat als een ander dat niet lijkt te zien.

Door mijn regulatieproblemen, kan ik in reacties van 0 tot 100 gaan in een paar seconden. Zo kan ik heel boos worden als iemand ‘ja’ zegt en het dan niet doet. Het landt op de overtuiging dat iemand niet betrouwbaar is en dat ik niet belangrijk genoeg ben. Ik weet dat het niet zo is, maar dan heeft mijn brein al gevaar gesignaleerd en gereageerd. Ik uit frustraties in een poging controle te houden over situaties; om veiligheid te creëren in situaties die al veilig zijn. Het maakt dat ik direct verbinding verlies met de ander en dit vervolgens uit alle macht probeer te herstellen. Mijn manier van herstellen maakt dat ik nog verder van de ander verwijderd raak.

Het helpt dan om contact te zoeken met iemand die naar mij kan luisteren en die voorbij mijn zichtbare gedrag kan kijken. Iemand die mijn gevoelens kan laten bestaan zoals ze bestaan. Die mij voor even laat zijn wie ik ben; zodat er ademruimte komt. Of wandelen en kroelen met de hond, omdat die mij aanvoelt zonder woorden.

Wat ik anderen wil meegeven, is dat je levend verlies vooral pijn mag laten doen. Het is niet iets dat zomaar verdwijnt. De pijn is een signaal dat je heel serieus mag nemen. Vanuit nieuwsgierigheid naar die pijn kun je onderzoeken wat je helpt om er ruimte voor te maken. Misschien is dat wel wat leven met levend verlies ook voor mij betekent: nieuwsgierig blijven, juist als het pijn doet.

Dit ervaringsverhaal is onderdeel van een project rondom levend verlies dat we in samenwerking met Alles is Gezondheid maakten. 

Waar kom jij voor?

Met de Wegwijzer vind je informatie die past bij jouw situatie. Je keuzes zijn alleen voor jou zichtbaar.




Ik zoek informatie over



Bekijk resultaat