Het verscheurt me dat mijn kinderen nog geen halfuur fietsen verderop wonen, maar ik geen onderdeel meer van hun leven ben.
Erik
Zes jaar geleden gingen mijn ex-vrouw en ik uit elkaar. Het was wat je noemt een complexe scheiding met veel strijd, advocaten en mediators. Mijn dochters waren toen 9 en 12. In het begin zag ik ze om het weekend. Gaandeweg kwamen ze steeds minder vaak, tot ze op een dag helemaal niet meer kwamen. Sinds vier jaar heb ik geen contact meer met ze. Ik begrijp nog steeds niet wat er is gebeurd en wat er in hun hoofd om gaat. Ik ben gewoon buitenspel gezet.Â
Via via hoorde ik laatst dat mijn oudste dochter haar middelbare school diploma heeft gehaald. Ik voelde me even trots, maar daarna vooral intens verdrietig. Ik heb een uur zitten huilen in mijn auto voordat ik verder kon. Het verscheurt me dat mijn kinderen nog geen halfuur fietsen verderop wonen, maar ik geen onderdeel meer van hun leven ben. Ik heb de eindmusical van mijn jongste niet gezien, heb geen idee wat mijn oudste nu voor opleiding gaat doen. Of ze een vriendje heeft, of ze nog op voetbal zitten. Voor mij is dat allemaal levend verlies.Â
Wat het extra zwaar maakt, is dat ik weinig ruimte voel voor dit verlies. Als ik mensen over mijn situatie vertel dan zie ik ze bijna denken: dan zal je wel iets gedaan hebben. Ik heb fouten gemaakt in mijn vorige relatie, dat weet ik. Ik ben soms boos geworden toen ik rustig had moeten blijven en de scheiding ging er hard aan toe. Maar ik heb de kinderen nooit in onze ruzies betrokken of slecht voor ze gezorgd. Toch ben ik nu de vader die zijn kinderen niet meer ziet, terwijl ik zoveel van mijn meiden hou.Â
In het begin was ik heel boos en probeerde ik van alles om toch contact of in ieder geval antwoorden te krijgen. De onzekerheid maakt je gek. Op advies van vrienden heb ik uiteindelijk een therapeut gezocht die gespecialiseerd is in ouderverstoting. Bij haar is er wel ruimte en begrip voor het verdriet, dat heeft me echt geholpen. Ook het wekelijkse hardlopen met een vriend doet me goed. Door hem voel ik me niet veroordeeld en ik kan altijd bij hem ventileren. En soms heb ik een uur niks te zeggen, dan is dat ook óke.Â
Wat ik anderen wil meegeven: oordeel niet te snel over een ouder die zijn kind niet meer ziet. Achter zo’n situatie zit vaak een veel groter verhaal dan je weet, met veel verdriet en verlies. Het helpt als daar aandacht voor is. Een vriend van mij stuurt me bijvoorbeeld elk jaar met Vaderdag een berichtje dat hij die dag extra aan me denkt. Dat doet pijn, maar het doet me ook goed.
Dit ervaringsverhaal is onderdeel van de bundel Vele Gezichten, die in samenwerking met Alles is Gezondheid tot stand kwam.