Je kunt het je nu nog niet voorstellen, maar er komt een dag dat je niet langer bent overgeleverd aan de innerlijke stormen. Dat je überhaupt zult begrijpen, dat wat zich in jou voltrekt de angst en de wanhoop veroorzaakt. Dat hetgeen wat jij nu nog als innerlijke stormen beleeft, een logische reactie is op vroege, ingrijpende omstandigheden.

Nu ervaar je het zo: dat je op totaal willekeurige momenten ineens compleet onderuit wordt gehaald, door iets donkers en onbekends. Je kijkt voortdurend innerlijk over je schouder. Dagen kan het goed gaan en dan opeens! kopje onder. Of je torst juist weken achtereen de zwaarte met je mee om in een split second zonder duidelijke aanleiding te ervaren hoe de hemel openbreekt en alles verlicht. Het doet soms bijna Armageddon aan.

Je zoekt naar logica, voortdurend. Omdat je zo niet wilt leven. Omdat je vurige aard weigert te overleven. Omdat je voelt: wie ik werkelijk ben, zit ingesloten. Ik wil eruit, ik moet eruit, ik heb zoveel te doen in dit leven. Je denkt dat er een code is die je op een dag zult kraken en wikkelt je brein rondom een zelfbedachte wiskundige formule: hoe te leven in deze tijd met jouw gevoelige aanleg?

Meer sporten, meer rusten. Minder intellectuele stimulans, meer plat ouwehoeren (maar hoe?) Of misschien toch andersom? Meer gezonder eten, meer guilty pleasures, maar ook niet te veel en wat is dat dan te veel? Meer sociale contacten, meer afleiding. Of juist meer alleenzijn voor minder prikkels? Meer mediteren, meer zelfreflectie, of juist minder naar binnen kijken…

Maar hoezeer jij ook je best doet, de innerlijke stormen laten zich niet vangen in die door jou geknutselde statistiek. Sterker nog: er is niets dat jij aan jezelf of aan je houding kunt veranderen om het gevaar te laten wijken. Want er is werkelijk niets mis met jou.

Op een dag, hier niet ver vandaan, zul je dat plotseling weten. De waarheid over wat je ooit is overkomen, zal je raken als een bliksemschicht. Het zal je verpletteren en bevrijden. Als je eenmaal tot in je diepste vezels voelt dat niets ooit aan jou heeft gelegen en dat de innerlijke stormen al die tijd een logische reactie waren op een reëel gevaar dat er ooit was, zul je die onvermoeibare vermoeiende strijd tegen jezelf staken.

Je kunt het je nu nog niet voorstellen, maar op een dag zul je vrij zijn, omdat je de waarheid kent. En vanaf die dag, zul je wie je altijd al was, stap voor stap bevrijden.