Veel ouders worstelen met deze vraag. Je wilt je kinderen beschermen en niet belasten, maar ook eerlijk zijn. Het is goed om je te beseffen dat kinderen vaak haarfijn aanvoelen dat er iets aan de hand is. Als je er helemaal niet over praat terwijl ze wel merken dat je ergens mee worstelt, bedenken ze zelf verklaringen die vaak zwaarder of negatiever zijn dan de werkelijkheid. Soms leggen ze zelfs de schuld bij zichzelf: “Het gaat niet goed met mama/papa, dat komt vast door mij.”
Een korte, eenvoudige uitleg kan dat voorkomen. Bijvoorbeeld: “Mama is soms snel moe of gespannen, dat komt omdat ik iets naars heb meegemaakt. Dat is niet jouw schuld.” Daarmee geef je woorden aan wat je kind toch al voelt, en maak je duidelijk dat hij of zij niet verantwoordelijk is voor jouw klachten.
Je hoeft nooit details te delen. Stem wat je vertelt af op de leeftijd en belevingswereld van je kind. Jongere kinderen hebben genoeg aan een korte, geruststellende uitleg. Oudere kinderen kunnen vaak wat meer begrijpen, en vinden het juist prettig om iets meer context te krijgen.
Belangrijk is vooral dat je kind begrijpt dat jij iets zwaars draagt, dat het niet aan hem of haar ligt, en dat jij daar hulp voor zoekt of krijgt. Je hoeft het namelijk niet alleen te doen.
