‘Wil je dood Anne?’ vroeg ze me, op een zonnige dag in augustus. We hadden net een stuk over de hei gewandeld, geprobeerd om dichter bij elkaar te komen, maar er leek geen beginnen aan. In de weken, maanden ervoor was er zoveel vast en op slot geraakt in mij dat zelfs zij nu buiten mijn poort moest wachten.

‘Is er iets in jou dat dood wil, Anne?’ herhaalde ze haar vraag. Ik keek strak voor me uit, de grond en verte in, knikte uiteindelijk. Voelde me betrapt, maar ook gezien. Voelde me verloren, maar ook gevonden.

‘Ja,’ fluisterde ik eerst, om na een stilte hardop te vervolgen: ‘ja, er is best veel in mij dat dood wil. Dat gewoon echt niet meer wil.’

Ze kwam dichterbij me zitten, stelde vragen aan het deel in mij dat niet meer wilde, en aan het deel dat er nog altijd was. Dat al die tijd is gebleven. Luisterde naar alles wat ik zei, en niet zei, hield me met al mijn wanhoop en verwarring stevig maar zachtjes vast. Tot ik ontdooide.

‘Als je niks meer te verliezen hebt, heb je alles te winnen’ zei ze, en mijn ogen lichtten op. Alsof iets in mij plots wakker werd, ik mijn hart weer voorzichtig voelde kloppen, vanuit een diepte wist dat ze gelijk had. En dat ik daar, op die zonnige dag in augustus, mijn vuur terug gewonnen had, vooral.

Moraal van dit verhaal? Maak je je zorgen om iemand, stel die vraag. Open het gesprek over gedachten aan de dood, over dood willen, of niet meer willen leven. Je geeft er misschien wel een heel leven voor terug.

Kijk voor tips en handvatten over hoe dat gesprek te voeren op vraagmaar.113.nl. Je vindt hier onder andere een gratis online training en een handige app.