The magic of ‘we’

Wat in jou verdient vandaag aandacht?’ Het is een vraag die ik regelmatig stel bij de start van een gesprek in mijn praktijk. Het is een heel andere vraag dan: ‘Wat zit er vandaag op de voorgrond?’. Of: ‘Waar wil je het over hebben?’ Het verschil ligt in het woord ‘verdienen’. Alles in ons verdient aandacht, verdient het om welkom te zijn.

Dat alles welkom is, is niet vanzelfsprekend. Het gebeurt regelmatig dat mijn cliënt of supervisant emotioneel wordt door die vraag, dat het meest kwetsbare zich voorzichtig opricht omdat het zich uitgenodigd voelt. Onlangs nog zei iemand: ‘Als ik thuis al nadenk over onze gesprekken, dan gebeurt er zo weinig, en als ik hier binnenkom, dan word ik emotioneel’. Ik leg dan uit dat dat niet zo vreemd, en al zeker niet onrustwekkend is.

De aanwezigheid van een ander mens die je warm verwelkomt, dat is de snelweg naar je hart. En wat op dat moment in het hart aanwezig is, toont zich dan.

De volgende stap is exploreren wat het is dat aandacht verdient. Is het een bekend deel? Is het eerder onbekend? Is het een gekwetst deel? Toont het zich via een lichamelijke gewaarwording? Via een gedachte, een gevoel, een beeld? Een afgestemd tempo is daarbij belangrijk. Er is immers niets op te lossen, niets weg te maken. Het is eerder eromheen dansen als in een wals in plaats van de mars vooruit, recht op het doel af. We moeten het niets eens snappen of er onmiddellijk zorg voor kunnen dragen.

Het is iets wat ik een paar jaar geleden leerde in een opleiding die ik volgde bij trauma-expert Janina Fisher. Zij vertelde dat het geen goed idee is om je cliënt te snel uit te nodigen om zorg te dragen voor de innerlijke gekwetste delen. Als je dat suggereert zal die ander misschien reageren met: ‘Zeg je nu dus dat ik het toch weer helemaal alleen moet doen?’ De cliënt heeft gelijk. Zo kan dat inderdaad overkomen. En dan duw ik die ander weer in een vertrouwde eenzaamheid.

Wat is dan wel een betere interventie? Janina vervolgde: ‘Begin al eens met die ander uit te nodigen om nieuwsgierig te zijn, nieuwsgierigheid is soms het hoogst haalbare.’

Dus daar zijn we dan. ‘Wat in jou verdient vandaag aandacht?’ en ‘Mag ik je uitnodigen nieuwsgierig te zijn naar dat wat aandacht verdient.’

En als ook dat een stap te snel of te ver is, dan leerde ik nog iets, zo onderweg in mijn vak, en dat is het belangrijke codewoord: ‘We’. ‘Hoe zou het voor jou zijn dat jij en ik, dat wij samen nieuwsgierig zijn naar dat wat gezien wil worden?’

De ‘We’ is instant verbindend, en minder alleen. De ‘We’ overstijgt het jij en het ik. In de ‘We’ zijn we samen onderweg. In de ‘We’ gebeurt de kleine magie. Samen nieuwsgierig zijn, opent zo het pad naar zachtmoedige beweging.