Ik ervaar dat mensen van wie ik houd altijd en zomaar kunnen verdwijnen.
Renate van Veen
In mijn leven heb ik verschillende vormen van verlies ervaren. Na een lang en intens ziekbed overleed mijn moeder op jonge leeftijd. Zeven jaar later verloor ik ook mijn vader. Na hun overlijden verbrak mijn biologische zusje het contact met mij, om allerlei redenen. Ook het accepteren dat ik geen kinderen op de wereld ga zetten heeft impact op mijn leven en voelt als levend verlies.
Ik ervaar dat mensen van wie ik houd altijd en zomaar kunnen verdwijnen. Dat maakt dat ik me soms moeilijk echt kan verbinden. Het geeft een gevoel van leegte dat niet op te vullen is door lieve vrienden, ook al heb ik een groot sociaal netwerk. Het betekent voor mij dat ik daardoor veel alleen door het leven ga, omdat ik daarop kan vertrouwen. Ook het besef dat ik geen kinderen zal krijgen, blijft een verlies dat telkens terugkomt.  Het is voor mij confronterend om te zien hoe vriendinnen met hun gezinnen leven en hoe snel mijn cliënten zwanger raken, terwijl zij vanwege verschillende beperkingen de nodige uitdagingen ervaren in de hechting en veiligheid.
In het dagelijks leven word ik regelmatig met levend verlies geconfronteerd. Toen ik bijvoorbeeld tijdens mijn werk een belangrijke mijlpaal bereikte en trainingen in traumasensitief werken mocht geven, wilde ik dat het liefst delen met mijn moeder en mijn zus. Ik had de telefoon al in mijn hand, iets vanzelfsprekends, maar kon hen niet bellen. M’n moeder is sinds 2009 niet meer in mijn leven en mijn zusje wil mij niet meer spreken. Dat kwam hard binnen. Ook tijdens feestdagen voel ik de leegte en het gemis extra. Ik verstop me dan in mijn werk of in sociale activiteiten.
Doordat ik me ben gaan verdiepen in hoe brein en lichaam reageren op trauma en stress, ben ik gaan begrijpen waarom en hoe ik reageer en wat er bij mij gebeurt. Dat gaf mij rust, omdat ik het vanuit de wetenschap begreep, en ik duik daarom steeds dieper in de literatuur. Ook heb ik een fijne vriendenkring opgebouwd waar ik mezelf kan zijn, zij begrijpen mij en zijn er onvoorwaardelijk voor mij. Dat is hartverwarmend. Ook wielrennen, wandelen en reizen helpt mij om dichterbij mezelf te komen en te blijven.
Wat ik anderen mee wil geven: praat erover met mensen bij wie je je goed voelt en die zonder oordeel luisteren. Ook psycho-educatie kan helpen om te begrijpen wat er in je gebeurt. En blijf vooral ruimte maken voor de dingen waar je blij van wordt, dit kan erg helpend zijn in de het proces van acceptatie.
Dit ervaringsverhaal is onderdeel van een project rondom levend verlies dat we in samenwerking met Alles is Gezondheid maakten.Â