Brief aan je jongere zelf

Introductie

Een brief schrijven aan je jongere zelf kan helpen om de innerlijke verbinding te herstellen. Door met mildheid terug te kijken, wordt ‘de kleine jij’ alsnog gezien en erkend. Je geeft woorden aan wat je hebt meegemaakt, wat je nodig had en wat je nu – als volwassene –  kunt bieden.

Deze oefening kan best lastig zijn en veel emoties bij je losmaken. Ga daarom stap voor stap en neem de tijd. Je kunt elk moment je pen neerleggen, en ook weer oppakken. 

Zo doe je de oefening

• Zoek een rustige plek waar je even niet gestoord kunt worden. Leg pen en papier klaar. Adem een paar keer rustig in en uit en voel je zitvlak op de stoel en je voeten op de grond.

• Pak nu pen en papier erbij. En schrijf als de volwassene die je nu bent een brief aan jezelf toen je jong was. Je kunt de brief bijv. beginnen met ‘Lieve <jouw voornaam> Ik schrijf je deze brief omdat….‘

• Schrijf vervolgens op wat erin je opkomt en probeer dit niet te corrigeren met je hoofd. Er valt niets perfect te doen. Het gaat er alleen om dat je ruimte maakt voor contact met je jongere zelf.

• Kijk tijdens het schrijven met mededogen terug op wat je jongere zelf heeft meegemaakt. Probeer niet alleen te kijken naar wat er gebeurd is, maar ook naar wat het kind in jou heeft moeten dragen.

  Kun je zien wat je jongere zelf nodig had? Troost, bescherming, rust, erkenning, nabijheid? En kun je misschien ook zien hoe dapper en moedig je jongere zelf is geweest, juist in moeilijke omstandigheden?

• Sluit je brief af door aan je jongere zelf te vertellen dat jij er nu voor hem of haar bent. Dat je wilt (leren) zorgen voor de kleine jij, maar ook voor het leven dat je vandaag leeft.

  Je kunt woorden geven aan wat je als kind had willen horen. Je kunt erkenning geven aan wat er vroeger ontbrak. Of je kunt de kleine jij vooral laten voelen: ik zie je nu wel. Je staat er niet meer alleen voor.

Na afloop

Adem een paar keer rustig diep in en uit. Beweeg even, rek je uit, of leg je hand op je hart of buik. Dat kan helpen om weer wat meer in het hier en nu te komen.

Voel vervolgens even rustig na wat deze oefening met je heeft gedaan. Misschien voel je vermoeidheid, opluchting, ontroering of verdriet. Het kan ook zijn dat je (nog) niet veel opmerkt. Dat is ook normaal. Alles wat er is, mag er zijn. Als het schrijven veel heeft losgemaakt, kan het fijn zijn om je brief later nog eens terug te lezen of hem te bespreken met iemand die je vertrouwt.