Wat is jouw ervaring met trauma?
‘Toen ik elf jaar was, hebben mijn moeder en twee broertjes – om het netjes te zeggen – een reis moeten maken naar de hemel. Terwijl ik lag te slapen, is huiselijk geweld uit de hand gelopen in een misdrijf, gepleegd door de toenmalige vriend van mijn moeder. Vanaf dat moment was alles anders. Het is alsof je in één keer in een andere film jumpt, terechtkomt in een andere werkelijkheid. Niet alleen in jezelf, waar je opeens te maken hebt met enge gedachtes, maar ook buiten jezelf.
‘Voordat het gebeurde, leefde ik in een wereld met een superheld die tegelijkertijd mijn beschermengel was: mijn moeder. Ze was alleenstaand en ondanks dat we opgroeiden met weinig geld wist ze het toch voor elkaar te krijgen dat we elke dag lekker konden eten en dat er kleding was. Ze wist altijd wel ergens afgeraffelde bordspelletjes vandaan te halen en hielp me op straat als ik er even niet uitkwam of pijn had. Ze was altijd positief en liefdevol naar mij en mijn broertjes, terwijl ze ondertussen moest dealen met haar relatieproblemen: met ruzies en fysiek geweld.
‘Mijn vader was niet in beeld, dus ik bouwde volledig op mijn moeder, en opeens was ze weg. Net als mijn broertjes. Waarom ben ìk niet meegenomen?, vroeg ik me af. Had ik het kunnen voorkomen? Iedereen die een beetje op de dader leek, kon me al triggeren. Ik had veel nachtmerries met herbelevingen. Angst om naar buiten te gaan, hoewel ik wel ging. Angst om te slapen en om wakker te worden en dat er dan iets is. Het was voor het eerst dat ik dit allemaal ervaarde en alles gebeurde tegelijkertijd.’
Hoe ben je daarna opgevangen?
‘Vrij kort na het verlies hoorde ik dat ik bij mijn tante en drie neefjes mocht blijven. Dat bracht een stukje houvast. Mijn tante, de zus van mijn moeder, werd vanaf dat moment mijn nieuwe superheld. Het is heel helpend geweest dat ik bij haar mocht wonen. Achteraf gezien begrijp ik waarom: mijn tante, die ook rouwde om mijn moeder, durfde haar emoties te laten zien, ook als het even wat minder ging. Tegelijkertijd leefde ze ons voor dat hoe moeilijk de omstandigheden ook zijn, je altijd kunt proberen om er het beste van te maken. Ik denk dat dit ervoor heeft gezorgd dat ik al vrij snel na het verlies van mijn moeder en broertjes in staat was om de hele situatie te zien als een onderdeel van mijn pad. Ik accepteerde dat dit het was en dat ik hier doorheen moest gaan.
‘Mijn klachten, zoals de zware nachtmerries – eigenlijk gewoon films die continu opnieuw afspeelden wat er die bewuste avond was gebeurd – bleven bestaan. Maar door mijn tantes open en positieve houding had ik het gevoel dat alles er mocht zijn en kon ik het wat beter handelen. De meesters en juffen op school hebben ook bijgedragen aan mijn veerkracht.’
Hoe hebben zij dat gedaan?
‘Door mij vanaf het moment dat ik terugkeerde naar school het gevoel te geven dat ik nog steeds gewoon Danny was. En niet alleen dat jochie dat zijn moeder en broertjes was verloren. Meester Taco is daar een goed voorbeeld van. Hij vroeg elke ochtend aan alle kinderen hoe het ging. Als hij langs mijn tafeltje kwam, zei ik dat het goed ging. Maar ja, dat was helemaal niet zo en dat zag hij ook. Toch nam meester Taco mijn woorden altijd voor waarheid aan. ‘Oké Dan, fijn dat het goed gaat’, zei hij. ‘Je kunt altijd naar me toekomen als er iets is.’
‘Dat vond ik zó fijn. Meester Taco gaf mij de controle over wanneer ik wilde praten. Als het om hulpverlening ging, werd ik steeds naar plekken gestuurd waar ik moest praten, maar niet omdat ik dat zelf wilde. Het was ook alleen maar zenden. Die andere persoon vertelde niks over zichzelf. Nul verbinding. Hoe kun je dan het gevoel krijgen dat je wordt gezien en gehoord?
‘Later in mijn leven heb ik ontdekt hoe belangrijk dat is. Als je voelt dat je ertoe doet – soms is een oprechte glimlach van een onbekende bij de kassa- al genoeg, groeit je zelfvertrouwen. En zelfvertrouwen is de kern van veerkracht. Echt, één procent zelfvertrouwen is al sterk genoeg om je met meer lef confrontaties aan te laten gaan en je beter te laten dealen met alles wat er op je bordje ligt. Veerkracht zit in ieder mens. Het heeft een soort lontje dat je moet aansteken. Maar als jij niet de aanstekers om je heen hebt die je zelfvertrouwen laten groeien, zal het nooit ontvlammen.’
Hoe ben jij gaan vlammen?
‘Dat is vrij organisch gegaan. Nadat ik een paar jaar bij mijn tante heb gewoond, heb ik verder kunnen bouwen aan een stabiele basis bij een fantastisch, liefdevol pleeggezin. Als jochie van de straat kon ik ook op de middelbare school met vrijwel iedereen levelen, maar emotioneel was ik nog steeds heel gesloten. Ik zat veel in mijn eigen wereld om te dealen met de demonen in mijn hoofd. Rond mijn twintigste begon ik daar uit te komen door mijn gevoelens en gedachten op papier te zetten en rapmuziek te maken. Eigenlijk is dat mijn echte therapie geweest. Door te rappen kon ik voor het eerst verwoorden wat ik voelde. Ik kon mijn verhaal vertellen en via de muziek met mijn moeder praten.
‘In diezelfde tijd begon ik te reflecteren. Ik had nog veel woede in me. Eigenlijk ben ik door de dader in een soort mentale gevangenis gezet, dacht ik vaak. Met al die demonen in mijn hoofd; die angst-, slachtoffer- en wraakgedachten. Op een dag kwam het idee in me op dat ik misschien wel de cipier van de gevangenis kon worden. Dat ik niet helemaal aan die vervelende gedachten en gevoelens was overgeleverd. Wat nou als ik niet meer tegen ze vecht, maar ze juist ga knuffelen?, dacht ik een tijdje later. Toen begon ik me te realiseren dat al die gedachten en gevoelens, die jarenlang als kwellende demonen hadden aangevoeld, eigenlijk van de kleine Danny waren. De elfjarige Danny in mij. Hij wilde alleen maar gezien en gehoord worden. Vanaf dat moment ben ik met hem in gesprek gegaan. In de coronatijd toen ik burn-out raakte, bereikte dat een soort hoogtepunt.’
Wat is gebeurde er precies tijdens je burn-out?
‘Het klinkt misschien gek, maar het voelde alsof ik in tweeën werd gesplitst. In een volwassen Danny en in een kleine Danny. Er kwam meer afstand tussen ons. Ik heb uren met de elfjarige Danny gepraat – in mijn hoofd en op papier – over alle dingen waar hij nog mee zat en dat hebben we samen opgelost. We hebben bijvoorbeeld zijn wraakfantasieën besproken. Ik heb geluisterd naar zijn gevoelens en ideeën daarover, maar ik heb ook uitgelegd waarom wraak een slecht plan is. Kleine Danny heeft gezegd dat hij de dader niet kan vergeven. Ik kan dat ook niet. Maar beide hebben we wel acceptatie gevonden. Ik hoop dat de dader gaat overcompenseren als hij vrij komt. Dat hij een goed mens zal zijn door zoveel mogelijk, het liefst miljoenen, mensen te helpen die zijn vastgelopen in hun leven. Daar heb ik ook wat aan omdat het ook mijn doel is om anderen te helpen.
‘Sinds ik alles met kleine Danny heb opgelost, voel ik me heel vrij. Ik pieker bijna niet meer, heb geen stress en blijf nergens in hangen. De nachtmerries die ik soms nog wel eens had, zijn ook verdwenen. Ik voel me gelukkig en dankbaar dat het me is gelukt om te kunnen staan waar ik nu ben. Met mijn vriendin en ons zoontje van anderhalf. Mentaal zit mijn systeem nu zo sterk en goed in elkaar dat ik me unstoppable voel. Het is alsof ik – net zoals de nacht dat ik mijn moeder en broertjes verloor – opnieuw op een andere tijdlijn ben gestapt.’
3X Favorieten van Danny
Boekentip
Lichaamstaal - Patryk en Kasia Wezowski
‘Dit boek las ik rond mijn 22ste toen ik als bijbaantje meedeed aan medicijnstudies. Het heeft mijn mensenkennis enorm vergroot. Sindsdien kan ik anderen goed lezen. Het boek heeft me ook geleerd hoe ik mijn eigen lichaamstaal bewust kan inzetten om me te verbinden met anderen en hoe ik van daaruit mijn boodschap bewust kan overbrengen. Het heeft eraan bijgedragen dat ik de persoon ben geworden die ik nu ben.’
Inspiratiebron
Flinkie
‘Flinkie, die je hier ziet als cartoon, is de kleine Danny, het innerlijk kind in mij. Toen ik tijdens corona thuis kwam te zitten met een burn-out, heb ik veel met hem gesproken. Vanuit zijn verlangen is mijn bedrijf Flinkie Enterprise geboren. Daarmee help ik met name kinderen en jongeren vanuit plezier en verbinding groeien in veerkracht. Wat mij aan Flinkie inspireert, is dat hij groots droomt en het gewoon doet.’
OpladerÂ
‘Ik laad op van mensen en activiteiten die me meer energie geven dan dat het me kost. Zoals: creatief bezig zijn of mooie gesprekken voeren met mensen. Die gesprekken kunnen over het leven gaan, filosofisch zijn of gewoon slap geouwehoer. Contact maken met andere mensen geeft me ook energie. Spontaan een lach geven aan iemand die je tegenkomt op straat of een grapje maken in de rij bij de kassa. En de mooie berichtjes die ik regelmatig ontvang van mensen die geïnspireerd zijn door mijn verhaal. Dat zijn ook echte opladers.’
