traumanet logo

Voorbij de koffie – Start van een briefwisseling

Dante en Anne leerden elkaar een jaar geleden via LinkedIn kennen. Ze ontmoetten elkaar bij een kop koffie, spraken over trauma, ervaringsdeskundigheid, vallen, opstaan en het leven. Inmiddels spreken ze elkaar wekelijks en is er nog altijd veel te delen en vertellen. Of eigenlijk alleen maar meer.

‘Laten we erover gaan schrijven’ zeiden ze. En zie hier: de start van de briefwisseling ‘Voorbij de koffie’. Om de week op zondag online, natuurlijk ook voor theedrinkers 🙂

koffie briefwisseling

Goedemorgen Anne!

Het is ochtend 😊 Ik hou ervan! Met een kopje koffie ben ik gaan zitten. Ik heb een aantal huishoudelijke taken die al te lang lagen te wachten afgerond. Voor ik doorstuif met alle andere dingen die ik wil of denk te moeten doen, maak ik via deze weg even contact met je.

Eind vorig jaar stuurde ik je een bericht via LinkedIn.

Ik schreef je over mijn werk in de jeugdhulpverlening en het asielrecht. Over mijn eigen ervaringen met de gevolgen van trauma en over hoe ik dat, tijdens mijn stage en in mijn werk, gebruikte in het contact met jongeren en asielzoekers. Over hoe ik werd ingehaald door mijn verleden en niet langer in staat was te werken. Hoe ik, aanvankelijk met veel verdriet, maar later vol overtuiging, gezworen heb, ook niet meer terug te keren.

In die jaren kwam ervaringsdeskundigheid steeds meer in opkomst, en eerlijk… ik kreeg er afkeer tegen. Niet zozeer tegen de ervaringsdeskundigen in kwestie, veel meer tegen mijn eigen ervaringen.

Ik wilde ‘er-door-heen’, het liefst in een behoorlijk tempo, herstellen, en daarna zou mijn verleden tot mijn verleden behoren.

Uit het zicht. Nooit hebben bestaan. Ik wilde niet deskundig zijn in de verwondingen die ik had opgelopen en die vaak samengingen met waar ik voor had gestudeerd en met de mensen waar ik mee werkte. Ik wilde deskundig worden in iets wat ik leuk vond om te leren. Iets wat mij nieuwsgierig maakte en waar ik goed in wilde worden.

Ik wilde deskundig worden in iets waar ik voor gekozen had. Voor de verwondingen en de beschadiging heb ik nooit gekozen. Ervaringsslachtoffer vond ik soms een passendere term… Ik begon met een nieuwe studie. Rechten.

Ik schreef je over de ruimte die ontstond, nu een aantal jaar geleden, voor wat ik zou willen noemen ‘affectief herstel’.

En over hoe in die tijd mijn belangstelling groeide voor de weg die ik had moeten gaan. Een weg waarvan ik vaak zeg: ‘Deze intensieve weg had ik niet willen missen – ik hoef het ook niet over te doen.

Ik heb veel nagedacht en gevoeld over en op deze weg. Geprobeerd mij een beeld te vormen van wat (goed) werkte en wat niet, en wat daaraan ten grondslag lag. Ik voerde vele gesprekken, probeerde uit, viel en stond weer op, om vervolgens opnieuw te vallen en met of zonder vertrouwen alleen nog maar ‘dom’ verder kon gaan.

Blik op oneindig, verstand op nul. Niet nadenken, stap voor stap, adem voor adem, dag voor dag, minuut na minuut en ook die leken vaak veel te lang. Dragen en verdragen.

Keek terug en vooruit, voelde rouw en leerde verlangen.

Had en heb nog steeds pijn, verdriet, werd en word boos, was en ben dankbaar, blij en trots, alles tegelijk, door elkaar, naast elkaar, compleet verdeeld en los van elkaar en op een goede dag ineens weer samen hand in hand. Haak aan, haak af bij mijzelf, bij de ander. Val uit elkaar en weer samen. Zoek ruimte, verdwijn om vervolgens weer tevoorschijn te komen.

Hoop en verlangen dat mijn lijden van betekenis kon zijn, groeide. Mijn weerstand deed dat ook, zodra ik pogingen deed hier vorm aan te gaan geven. Daarover wilde ik met je in gesprek.

Inmiddels spreken we elkaar wekelijks als we elkaar zien op kantoor bij de Socialrun, waar ik sinds kort van een werkplek gebruik mag maken.

We luisteren en vertellen, delen en verdiepen en drinken koffie, of course! Geen dag zonder koffie.

Vele thema’s en ideeën passeren de revue. De lijst van thema’s die we verder uit willen diepen, waar we aandacht aan willen besteden, die we willen verkennen vanuit verschillende perspectieven, groeit.

‘Daar gaan we nog een keer verder op in.’
‘To be continued.’
‘Daar wil ik graag nog eens verder met je over praten.’

In de praktijk blijkt de tijd beperkt en het thema trauma te veelomvattend om dat in de beschikbare tijd te doen met de aandacht die het nodig heeft en misschien ook wel verdient. Er is zoveel te bespreken!

Laten we er over gaan schrijven’ zeiden we afgelopen week.

Papier is geduldig, zo ook het digitale papier. En hierbij, alsof het voor het eerst is dat ik je schrijf, een brief.

Hoi Anne!
Hoe gaat het met je? Met mij gaat het goed. Ik heet Dante en ik wil graag over een aantal dingen met je schrijven. Ik hoop dat je terug schrijft. Mijn adres is….

Groetjes, Dante

Dante studeerde af als sociaal pedagogisch hulpverlener, studeert rechten en doet de opleiding tot haptotherapeut. Zij is bezig met het oprichten van Majlief, een initiatief dat vanuit eigen ervaring en de centrale begrippen ‘aansluiten’, ‘(zelf)zorg’ en ‘perspectief’ stil staat bij herstel van vroegkinderlijk trauma voor betroffenen, naasten en professionals. Majlief wil een stem geven aan het onuitgesprokene en bijdragen aan verbinding met leven. Bekijk Majlief op majlief.nl.

 

Geschreven door:

Dante

Niets missen?

Ontvang updates over nieuwe artikelen op Traumanet.

Deze site wordt beschermd door  reCAPTCHA en de Google privacyverklaring en gebruikersverklaring zijn van kracht.

Deel dit artikel:

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer artikelen

nieuwe zedenwet
Nieuws

Nieuwe zedenwet van kracht

Per 1 juli is de nieuwe Wet Seksuele Misdrijven, ook wel zedenwet, van kracht. In deze herziene wet zijn belangrijke wijzigingen doorgevoerd.

Lees artikel

Laat een opmerking achter

Heb je een opbouwende opmerking over deze pagina?
Laat je e-mailadres achter zodat we eventueel contact met je kunnen opnemen.